Opactwo w Villers-la-Ville
Opactwo w Villers-la-Ville (fr. Abbaye de Villers) – dawne opactwo cystersów w Villers-la-Ville w Brabancji Walonskiej w Belgii.
Zalozenie opactwa
W 1146 roku, na zaproszenie pana Marbais i jego matki Judith, za namowa swietego Bernarda, z Clairvaux (Szampania) do Villers przybyl opat w towarzystwie dwunastu mnichów i pieciu konwersów, z zamiarem zalozenia w tym miescie opactwa (Villers I). Po kilkumiesiecznych poszukiwaniach zakonnicy znalezli wreszcie dogodne miejsce w malowniczej dolinie i postanowili osiedlic sie tam na stale. Lokalizacja nowego klasztoru (Villers II) byla ze wszech miar korzystna: oddalenie od zgielku miasta mialo zapewnic mnichom tak potrzebny im spokój, a obfitosc wody pitnej i materialów potrzebnych do budowy klasztoru - samowystarczalnosc.
Lata rozkwitu
Pierwsze budynki opactwa nie zachowaly sie niestety w swojej pierwotnej formie. W 13 wieku, w okresie najwiekszego rozkwitu wartosci duchowych i pomnozenia swoich dóbr doczesnych, opactwo zostalo gruntownie przebudowane. Wielu opatów zostalo nominowanych na wysokie stanowiska koscielne, a w tekstach zachowanych z tego okresu mozna odnalezc liczne wzmianki o mnichach i konwersach, którzy zostali ustanowieni swietymi. Wedlug kronikarzy opactwo liczylo w tamtych czasach okolo stu mnichów i trzy razy wiecej konwersów, a klasztor zajmowal ogromny teren, liczacy dziesiatki tysiecy hektarów, polozony pomiedzy Anvers i Namur, utrzymujacy sie z pracy licznych gospodarstw rolnych, zwanych spichlerzami. Opactwo w Villers cieszylo sie takze poparciem majacych potezne wplywy ksiazat Brabancji.
Lata zmian
Pierwsze oznaki nadciagajacego kryzysu (zmniejszenie liczby konwersów…) daly sie zauwazyc juz w koncu epoki sredniowiecza. Od 16 do konca 17 wieku okresy wzglednie spokojnego funkcjonowania opactwa przeplataly sie z okresami przesladowan, podczas których mnisi, niepewni swojego losu, byli zmuszeni wielokrotnie zmieniac miejsce swojego pobytu.
Natomiast w wieku osiemnastym opactwo przezylo swój drugi "zloty wiek". W tym czasie wszystkie sredniowieczne budynki zostaly przebudowane w stylu neoklasycznym.
Szczesliwy los odwrócil sie od opactwa w roku 1796, kiedy to przywódcy Rewolucji Francuskiej postanowili rozwiazac opactwo w Villers, przejac jego majatek i sprzedac go jako dobro publiczne sprzedawcy materialów budowlanych.
W 19 wieku, w epoce romantyzmu, majestatyczne ruiny klasztoru przyciagaly rzesze artystów, pragnacych tworzyc swe dziela w malowniczej scenerii. W 1893 roku rozpoczely sie prace nad restauracja budynków, lecz trzeba bylo czekac jeszcze co najmniej jeden wiek (do 1984 roku) aby zobaczyc opactwo przywrócone do dawnej swietnosci.
